Zakątki

Almindingen leży w samym środku Bornholmu i jest największym lasem wyspy – sam państwowy kompleks ma blisko 2500 ha, a razem z przyległymi lasami i wrzosowiskami zielony pas zajmuje około 6000 ha. Trudno uwierzyć, że jeszcze dwieście lat temu było tu niemal bezdrzewne pastwisko. Las sadzono od początku XIX wieku, a dziś rosną w nim buki, dęby, świerki i sosny, między którymi kryją się jeziora, skalne wąwozy, ruiny warowni i jedyne na Bornholmie żubry.

Przez Almindingen prowadzi gęsta sieć ścieżek pieszych, szlaków rowerowych i leśnych duktów. Można tu spędzić godzinę w drodze między wybrzeżami albo cały dzień, łącząc kilka atrakcji w jedną pętlę. Las jest otwarty przez cały rok, a wstęp i parkingi są bezpłatne.

Najbardziej niezwykłymi mieszkańcami Almindingen są żubry. W 2012 roku przywieziono tu z Polski pierwsze siedem zwierząt i wypuszczono je na ogrodzony wybieg o powierzchni około 200 ha. Projekt miał być próbą, ale okazał się sukcesem: stado się powiększyło, a zwierzęta zostały na stałe. Mówi się nawet o powiększeniu wybiegu.

Żubry żyją w ogrodzonej części lasu, ale do wybiegu prowadzą szlaki – w tym specjalna trasa Bisonstien – oraz punkty obserwacyjne. Wybieg jest duży i zwierzęta nie zawsze pokazują się przy ogrodzeniu; największą szansę na spotkanie daje wczesny ranek i wieczór. Do wnętrza wybiegu nie wolno wchodzić poza wyznaczonymi przejściami, a żubrów nie wolno dokarmiać.

W Almindingen wznosi się najwyższy punkt wyspy – Rytterknægten, 162 m n.p.m. Na szczycie stoi kamienna wieża widokowa Kongemindet. Z jej tarasu widać korony drzew aż po horyzont, a przy dobrej widoczności także morze po obu stronach wyspy. Na szczyt można podjechać samochodem pod sam parking albo dojść pieszo z Doliny Echa.

W południowej części lasu ciągnie się Ekkodalen – najdłuższa dolina szczelinowa Bornholmu, zamknięta z jednej strony pionową ścianą granitu wysoką na około 20 m. Jeśli zawołasz w stronę skał, usłyszysz echo. Nieco dalej znajduje się wodospad Gedebæksfaldet, który spada kaskadami z wysokości około 22,5 m. Najokazalej wygląda wiosną i po deszczach.

W wielu opisach Almindingen pojawia się Rokkestenen – kołyszący się głaz narzutowy. Na Bornholmie są jednak trzy takie kamienie. Największy i najbardziej znany, ważący około 35 ton, leży w Paradisbakkerne, około 3 km na północny zachód od Nexø. Mniejszy rokkesten znajduje się w Almindingen, a trzeci na wrzosowisku Rutsker Højlyng. Paradisbakkerne to osobny, prywatny teren leśny na wschodzie wyspy, do którego z Almindingen jedzie się około 15 minut.

W lesie zachowały się ślady dwóch dawnych twierdz. Lilleborg to ruiny średniowiecznej warowni królewskiej na skalistym cyplu nad jeziorem Borresø. Zamek zniszczono w XIII wieku, ale resztki murów i położenie nad wodą wciąż robią wrażenie. Gamleborg jest starszy – to gród obronny z czasów wikingów i wczesnego średniowiecza, w którym mieszkańcy okolicy chronili się przed najazdami. Z obu miejsc prowadzą oznakowane ścieżki, a na trasie Kongens Borge można odwiedzić je podczas jednego spaceru.

Między drzewami natrafisz też na starsze ślady: kurhany i kamienne kręgi z epoki brązu i żelaza, rozsiane po całej środkowej części wyspy. Więcej o historii Bornholmu opowiada Muzeum Bornholmskie w Rønne.

Ekkodalen i wodospad – krótki, płaski spacer od parkingu przy Ekkodalshuset, 30–90 minut. Ekkodalen – Rytterknægten – pętla na 2–3 godziny, łącząca dolinę z wieżą widokową. Kongens Borge – trasa przez ruiny Lilleborg i Gamleborg. Bisonstien – szlak wzdłuż wybiegu żubrów z punktami obserwacyjnymi. Rowerem – przez las prowadzą regionalne trasy rowerowe, a szutrowe drogi leśne nadają się na rower trekkingowy. Uwaga: z wybrzeża do Almindingen jedzie się cały czas lekko pod górę.